شکفتنی ترین بهار

این کار رو به مناسبت سال جدید نوشتم.گرچه ...
این فقط بخش دوم کاره- متن کامل رو نذاشتم!

به پیکر ِ خمیده ی من از فرود ِ خاک و گرد
تبسم ِ تو حس ِ تازه ی ترانه زنده کرد!
کلام تو خیال ِ تشنه ی مرا به چشمه برد
دقایق ِ شکستگی به خواندن ِ تو جان سپرد

نگاه ِ پر شکوه ِ تو به اشک و گریه چیره شد
زمین و آسمان همه ، به خنده ی تو خیره شد!
ترانه ای شدی در این سکوت ِ روزگار ِ تار
و نام این ترانه شد :شکفتنی ترین بهار!

سرایش: پنج شنبه-28 دی 86

پ.ن1: سال نو مبارک!
پ.ن2:این بار به روز شدنم رو نمی توانم به همه اطلاع بدم.شرمنده دوستان!
پ.ن3: مرده شور اون عیدی رو ببرن که توش آدم دلخوشی نداشته باشه!

یه مدته که تحت تاثیر بازدید از وبلاگ بعضی از دوستان رفتم توی نخ غزل پست مدرن. دارم با خودم فکر می کنم که چرا ما ترانه پست مدرن نداریم؟! و یا شایدم هست و من خبر ندارم!
پرداخت به غزل پست مدرن نیازمند نگرشی ویژه به وزن و قافیه و ایماژهاست.طوری که به نظر من منطق کلاسیک رو باید کاملا کنار گذاشت. یعنی خداحافظی با ترانه و شعر های کلاسیک.
البته فکر نمی کنم استفاده ظاهری از چند تا کلمه دم دستی مثل دمپایی و سیگار و مترو مترادف با چنین سبکی باشه.
اصلا برای ترانه امکان تعریف مدرن و پست مدرن هم هست؟ 

رنگ رفتن

متاسفانه نمی تونم متن کامل رو بذارم
متن ترانه کامل نیست.این تکه ی سوم و پایانی ترانست:

تو شبای خود گریزی-مثل رنگ تلخ رفتن
توی قاب عکس سوختت-می مونی همیشه با من
روی صورتت نشسته- هنوزم یه غنچه لبخند
توی دست مهربونت -یه نشونه از یه پیوند

مرجع موزیک

یکی از ترانه هام به نام صبح دیدار که یکم فروردین امسال نوشته بودمش به لطف پیمان بهتاش عزیز در سایت مرجع موزیک ثبت شده.از اینجا می تونید متنش رو بخونید.

آزاده بشارتی

از کجای سیاه بنویسم؟ - از کجای جهان مثل لجن؟
توی این چارگوش ویرانه - چه بگویم از عشق و از بودن؟

وبلاگ آزاده بشارتی با کار های استخواندار و محکمش که به نظر من فوق العاده قشنگ هستن
اینجا کلیک کنید